Przy stole w Dixit najwięcej zamieszania zwykle wywołuje nie wybór kart, lecz liczenie punktów. Narrator ma zdobyć punkty tylko wtedy, gdy jego skojarzenie okaże się trafne dla części graczy, ale nie dla wszystkich. Poniżej wyjaśniam zasady punktacji, pokazuję przykłady rund, omawiam wariant trzyosobowy i wskazuję błędy, które najczęściej wypaczają wynik.
Najważniejsze liczby przy liczeniu punktów w Dixit
- 3 punkty otrzymuje narrator i każdy gracz, który odgadł jego kartę, jeśli poprawnie wskazała ją tylko część osób.
- 2 punkty dostają pozostali gracze, gdy wszyscy albo nikt nie wskaże karty narratora.
- 1 punkt za każdy głos trafia do właściciela karty, na którą zagłosowali inni gracze.
- 30 punktów kończy grę po rozegraniu całej rundy, ale zwycięża osoba z najwyższym wynikiem.
- W wariancie dla 3 osób każdy gracz poza narratorem zagrywa po 2 karty.
Jak działa podstawowa punktacja w Dixit
W każdej rundzie jedna osoba zostaje narratorem i wybiera kartę, do której podaje skojarzenie. Pozostali gracze dokładają po jednej własnej karcie, próbując dopasować ją do hasła. Po potasowaniu wszystkich kart uczestnicy głosują na tę, która ich zdaniem należy do narratora.
Najważniejsza zasada jest prosta. Narrator powinien stworzyć skojarzenie ani zbyt oczywiste, ani zbyt abstrakcyjne. Jego wynik zależy od tego, czy kartę rozpozna przynajmniej jedna osoba, ale nie cała grupa.
| Sytuacja w rundzie | Narrator | Gracze, którzy wskazali jego kartę | Właściciele kart z głosami |
|---|---|---|---|
| Kartę narratora wskazała tylko część graczy | 3 punkty | Po 3 punkty | 1 punkt za każdy otrzymany głos |
| Wszyscy wskazali kartę narratora | 0 punktów | Po 2 punkty | Bez dodatkowego bonusu |
| Nikt nie wskazał karty narratora | 0 punktów | Po 2 punkty | Bez dodatkowego bonusu |
Gracz nie otrzymuje punktów za sam fakt wyłożenia karty. Dostaje je dopiero wtedy, gdy ktoś zagłosuje właśnie na nią. To sprawia, że w Dixit opłaca się nie tylko odgadywać kartę narratora, lecz także tworzyć wiarygodne zmyłki. Dobry blef może dać kilka dodatkowych punktów, nawet jeśli nie pomoże znaleźć właściwej karty.
Przykłady liczenia punktów w praktyce
Gdy kartę narratora odgaduje tylko część grupy
Załóżmy, że gra pięć osób. Narrator wyłożył swoją kartę, a czterech pozostałych graczy oddało głosy. Dwie osoby wskazały prawidłową kartę, jedna zagłosowała na kartę gracza A, a druga na kartę gracza B.
- narrator otrzymuje 3 punkty,
- dwaj gracze, którzy odgadli jego kartę, dostają po 3 punkty,
- gracz A zdobywa 1 punkt za jeden głos,
- gracz B zdobywa 1 punkt za jeden głos.
Jeśli na kartę gracza A zagłosowały trzy osoby, jej właściciel otrzymałby 3 dodatkowe punkty. Głosy na własną kartę są niedozwolone, więc ten bonus zawsze pochodzi od innych uczestników.
Gdy wszyscy odgadną kartę
Narrator mówi „Latarnia”, a jego karta przedstawia bardzo wyraźnie świecący obiekt. Wszyscy gracze bez trudu ją rozpoznają. Narrator dostaje wtedy 0 punktów, a każdy z pozostałych uczestników otrzymuje po 2 punkty.
To nie jest kara za złą grę, tylko sygnał, że skojarzenie było zbyt łatwe. W praktyce początkujący narratorzy często opisują obraz dosłownie, ponieważ chcą, żeby inni go zrozumieli. W Dixit lepszy efekt daje skojarzenie o jeden krok bardziej oddalone, na przykład „Ciepło po zmroku” zamiast „Latarnia”.
Gdy nikt nie trafi
Jeżeli żaden gracz nie wskaże karty narratora, sytuacja punktowa wygląda tak samo. Narrator nie zdobywa punktów, a każdy pozostały gracz dostaje 2 punkty. Nie ma wtedy także bonusów za głosy oddane na karty graczy.
To najbardziej bolesny przypadek dla narratora, ale nie zawsze oznacza całkowitą porażkę. Jeśli pozostali gracze przygotowali przekonujące karty, mogą zdobyć punkty za głosy w innych układach. Dlatego nawet podczas trudnej rundy opłaca się wybierać kartę, która pasuje do hasła na więcej niż jeden sposób.
Wariant dla trzech graczy ma osobne zasady
Rozgrywka trzyosobowa wymaga drobnej zmiany, ponieważ przy jednej karcie od każdego gracza na stole znalazłyby się tylko trzy ilustracje. Na początku każdy uczestnik otrzymuje 7 kart zamiast 6. Gracz, który nie jest narratorem, przekazuje mu po 2 karty, więc do głosowania trafia łącznie pięć kart.
Reszta punktacji pozostaje taka sama. Narrator nadal zdobywa 3 punkty, jeśli jego kartę wskaże tylko jeden z dwóch pozostałych graczy. Osoba, która poprawnie zagłosowała, również otrzymuje 3 punkty, a właściciel każdej karty z głosem dostaje po 1 punkcie za każdy głos.
Przykładowo, jeśli jeden z graczy jako narrator zostanie wskazany przez drugą osobę, otrzyma 3 punkty. Trzeci gracz dostanie 0 punktów za błędny wybór, ale jego karta może przynieść mu bonus, jeśli narrator oddał na nią głos? Nie, narrator nie głosuje. W tej sytuacji punkt może zdobyć tylko autor karty, na którą zagłosował drugi gracz, o ile nie była to karta narratora.
Właśnie dlatego wariant trzyosobowy jest bardziej taktyczny. Każdy gracz poza narratorem wykłada dwie karty, więc trzeba pilnować nie tylko jakości skojarzenia, ale także tego, która z własnych ilustracji ma większą szansę przyciągnąć cudzy głos.
Najczęstsze błędy przy przyznawaniu punktów
Dodawanie bonusów przy wyniku 0 albo 2 punktów
Jeżeli wszyscy albo nikt nie wskaże karty narratora, pozostali gracze dostają po 2 punkty. Nie dolicza się wtedy dodatkowych punktów za głosy na karty pomocnicze. Ten błąd potrafi wyraźnie zawyżyć wynik po kilku rundach.
Głosowanie narratora na własną kartę
Narrator nie bierze udziału w głosowaniu. Nie może więc ani wskazać swojej karty, ani przyznać komuś bonusu. Głosują wyłącznie pozostali gracze, a każdy z nich wybiera jedną kartę inną niż własna.
Kończenie gry natychmiast po przekroczeniu 30 punktów
Przekroczenie granicy 30 punktów uruchamia zakończenie gry, ale dopiero po rozegraniu całej bieżącej rundy. Dopiero wtedy porównuje się wyniki. Osoba, która jako pierwsza przekroczyła 30 punktów, nie musi więc automatycznie wygrać.
Przeczytaj również: Chińskie gry planszowe i karciane - co wybrać na początek?
Mylenie karty narratora z kartą, która zdobyła najwięcej głosów
W standardowej wersji nie wygrywa karta najpopularniejsza. Punkty zależą od tego, czy gracze odnaleźli kartę narratora oraz ile głosów otrzymały karty dołożone przez innych uczestników. To dwa osobne mechanizmy i trzeba je liczyć oddzielnie.
Jak zdobywać więcej punktów bez psucia zabawy
Jako narrator staram się dobierać skojarzenia, które można odczytać na dwa lub trzy sposoby. Najlepiej działają hasła związane z emocją, sytuacją albo wspólnym doświadczeniem, ale nieopisujące wprost tego, co widać na karcie. „Pierwszy dzień wakacji” daje więcej przestrzeni niż „plaża”, jeśli ilustracja pokazuje morze, walizkę i słońce.
Jako gracz dokładający kartę szukam nie tylko podobieństwa do hasła, ale też ilustracji, którą inni mogą uznać za kartę narratora. To subtelna różnica. Karta może idealnie pasować do skojarzenia, a mimo to nie zdobyć żadnego głosu, jeśli pozostali uznają ją za zbyt charakterystyczną dla konkretnego gracza.
Nie przeceniałbym też samego odgadywania. W wielu rundach większą różnicę robią punkty za głosy na własną kartę niż pojedyncze trafienie karty narratora. Dlatego warto dokładać ilustracje, które są interpretowalne, ale nadal wyraźnie łączą się z podanym hasłem.
Jeśli grupa ma bardzo różny poziom doświadczenia, dobrze jest przez kilka pierwszych rund nie oceniać skojarzeń zbyt surowo. Mechanika działa najlepiej wtedy, gdy każdy rozumie, że celem nie jest maksymalna oczywistość, tylko trafienie w środek między łatwością a tajemnicą.
Co naprawdę decyduje o zwycięstwie w Dixit
Punktacja w Dixit nagradza równowagę. Narrator musi dać grupie szansę na odgadnięcie karty, a pozostali gracze powinni jednocześnie rozpoznawać właściwą ilustrację i przekonywać innych do własnych propozycji.
Najprościej zapamiętać trzy liczby: 3 punkty za częściowe odgadnięcie, 2 punkty za rundę, w której trafili wszyscy albo nikt oraz 1 punkt za każdy głos na własną kartę. Gdy grupa zacznie liczyć je w tej kolejności, rozgrywka staje się płynna, a decyzje przy wyborze skojarzeń robią się znacznie ciekawsze.
