Eksplodujące Kotki - zasady, talia i najważniejsze karty

Jak przygotować talię przed pierwszą partią

Ja zawsze zaczynam od ustawienia stołu, bo przy tej grze porządek na początku oszczędza sporo sporów później. W klasycznej talii są 56 karty, a układ startowy jest prosty: najpierw odkładasz wszystkie Eksplodujące Kotki, potem rozdajesz Rozbrojenia i dopiero wtedy dobierasz karty startowe.

1. Odkładasz wszystkie karty Eksplodującego Kotka na bok.
2. Wyjmujesz wszystkie karty Rozbrojenia z talii i dajesz każdemu graczowi po 1.
3. Tasujesz talię i rozdajesz każdemu po 7 kart zakrytych.
4. Do talii wrzucasz z powrotem tyle Kotków, ile wynosi liczba graczy minus 1.
5. Układasz talię zakrytą na środku stołu jako stos dobierania i zostawiasz obok miejsce na stos kart odrzuconych.
6. Wybierasz osobę, która zaczyna.

W praktyce oznacza to, że w grze 3-osobowej w talii lądują 2 Kotki, a w 4-osobowej 3. Po rozdaniu kart startowych do talii wracają też zapasowe Rozbrojenia zgodnie z instrukcją, więc nie warto improwizować tego elementu na własną rękę. To właśnie ten etap najczęściej decyduje o tym, czy pierwsza partia będzie płynna, czy zamieni się w dyskusję o detalach.

Gdy talia jest gotowa, najważniejsze staje się to, jak wygląda sam ruch gracza, bo tu kryje się sedno całej gry.

Jak wygląda tura i kiedy kończy się ruch

W tej grze obowiązuje bardzo prosty rytm: najpierw zagrywasz karty albo nic nie zagrywasz, a na końcu dobierasz jedną kartę. To brzmi banalnie, ale właśnie to rozróżnienie porządkuje całą rozgrywkę. Nie kończysz tury samym zagraniem karty, chyba że dana karta mówi inaczej.

W swojej turze możesz:

• zagrać jedną kartę,
• zagrać kilka kart po kolei,
• zagrać żadnej karty i po prostu dobrać,
• zakończyć turę efektem specjalnym, jeśli karta na to pozwala.

Standardowo po wszystkim dobierasz jedną kartę ze stosu. Jeśli to jest Eksplodujący Kotek, pokazujesz go od razu. Jeśli masz Rozbrojenie, używasz go, a Kotka wkładasz z powrotem do talii w tajemnicy, w dowolnym miejscu, bez podglądania reszty kart. Jeśli nie masz Rozbrojenia, odpadasz.

Jest jeszcze jedna rzecz, o której początkujący często zapominają: nie ma limitu kart w ręce. Możesz trzymać ich tyle, ile uzbierasz. To ważne, bo czasem lepiej nie wystrzelić całego arsenału za wcześnie, tylko poczekać na moment, kiedy ryzyko faktycznie wzrośnie.

Skoro już wiesz, jak działa ruch, czas przejść do kart, które najczęściej zmieniają przebieg partii.

Co robią najważniejsze karty

W Eksplodujących Kotkach nie chodzi o sam dobór kart, tylko o to, kiedy i po co ich używasz. Poniżej zebrałem najważniejsze zagrania w formie, która naprawdę pomaga przy stole, a nie tylko wygląda dobrze na papierze.

W aktualnej instrukcji pary kart o tym samym tytule można też traktować jako specjalne kombinacje, nie tylko same koty. To detal, który często zmienia tempo gry, bo daje więcej sposobów na kradzież kart i wybijanie przeciwnika z rytmu. Właśnie dlatego przy tej grze tak ważne jest, żeby na początku ustalić, według której wersji zasad gracie.

Gdy opanujesz karty, zaczyna się prawdziwa gra: liczenie ryzyka, czytanie stołu i rozsądne oszczędzanie zasobów.

Jak grać skuteczniej bez psucia zabawy

Najlepsza strategia w tej grze nie polega na tym, żeby grać najgłośniej albo najagresywniej. Ja zwykle patrzę na nią jak na krótką partię psychologii z odrobiną chaosu: im lepiej rozumiesz prawdopodobieństwo i ręce przeciwników, tym częściej przeżywasz do końca.

• Nie zużywaj mocnych kart bez powodu. W pierwszej części partii ryzyko zwykle jest jeszcze niższe, więc zachowaj najważniejsze zagrania na moment, kiedy w talii zostaje mniej kart.
• Patrz na to, ile kart zostało w stosie dobierania. Im mniej kart w talii, tym bardziej opłaca się zabezpieczać turę i częściej korzystać z Zajrzyj w przyszłość lub Pomiń.
• Nie traktuj Nie jak karty na wszystko. Najlepiej używać jej wtedy, gdy naprawdę odwraca sytuację, a nie przy pierwszym lepszym zagraniu.
• Atak wykorzystuj do przerzucania presji. To karta, która nie tylko kończy twoją turę, ale też zmusza kolejnego gracza do dwa razy większego ryzyka.
• Przysługa działa najlepiej wobec gracza z małą ręką. Wtedy każda oddana karta ma większą wagę i częściej psuje plan.
• Nie bój się spasować. Czasem najlepszy ruch to brak ruchu, zwłaszcza gdy stół właśnie pokazuje ci, że ktoś ma odpowiedź na twoje zagranie.

Jeśli chcesz tłumaczyć tę grę komuś nowemu, ja polecam jedno zdanie: „Na końcu tury zawsze dobierasz kartę, więc twoim zadaniem jest tak zarządzać ruchem, żeby to dobieranie było jak najmniej bolesne”. To naprawdę wystarcza, żeby większość osób złapała sens partii.

Są jednak sytuacje, w których podstawowa instrukcja działa trochę inaczej, zwłaszcza przy mniejszej liczbie graczy.

Jak działa gra przy mniejszej liczbie osób

W podstawowej wersji Eksplodujące Kotki są przeznaczone dla 2-5 osób, ale przy 2 i 3 graczach warto skorzystać ze skróconego wariantu. Dzięki temu partia nie rozciąga się niepotrzebnie i nie robi się zbyt przewidywalna.

Przy 2-3 osobach oficjalny skrócony wariant polega na tym, że przed wtasowaniem Kotków odkładasz losowo około jedną trzecią talii. Dzięki temu gra zachowuje nieprzewidywalność, ale szybciej dochodzi do punktu, w którym każdy musi realnie liczyć się z wybuchem. To ważne, bo bez tego mniejszy skład bywa po prostu zbyt spokojny.

W tej grze liczba osób ma więc znaczenie większe, niż wydaje się na pierwszy rzut oka. I właśnie dlatego tak często pojawiają się te same błędy przy pierwszym rozdaniu.

Najczęstsze błędy, które psują pierwsze rozdania

Najwięcej nieporozumień przy Eksplodujących Kotkach nie wynika z trudnych zasad, tylko z drobnych przeoczeń. To dobra wiadomość, bo takie rzeczy da się wyłapać od razu i oszczędzić sobie pół godziny dyskusji.

• Ktoś dobiera kartę po zagraniu Ataku. Nie powinien. Atak kończy twoją turę bez dobierania.
• Gracze traktują Pomiń jak kartę do zagrania w dowolnym momencie. Jej podstawowe działanie to zakończenie własnej tury bez dobierania, a nie uniwersalna tarcza.
• Rozbrojenie ląduje na wierzchu talii. Nie. Kotka wkładasz z powrotem w talię w tajemnicy, bez pokazywania kolejności innym.
• Ktoś zakłada, że Nie można zagrać tylko w swojej turze. To jeden z częstszych błędów. Właśnie siła tej karty polega na tym, że potrafi wejść w cudzy ruch.
• Stół miesza zasady z różnych wydań. Jeśli jedna osoba gra według starszej instrukcji, a druga według nowszej, szybko robi się chaos.
• Ustala się domowe zasady przed pierwszą partią. Na start to zwykle tylko komplikuje grę. Lepiej najpierw zagrać klasycznie, a dopiero potem coś modyfikować.

Jeżeli miałbym wskazać jedną rzecz, która najbardziej przyspiesza naukę tej gry, to byłoby niezmienianie niczego w trakcie pierwszego rozdania. Najpierw warto poczuć podstawowy rytm, a dopiero potem dokładamy żarty, skróty albo własne poprawki. To naprawdę robi różnicę.

Co ustalić przed pierwszym rozdaniem, żeby partia płynęła

Przy tej grze nie potrzeba długiej odprawy, ale dobrze jest ustalić trzy rzeczy zanim ktoś dobierze pierwszą kartę: jaką wersją zasad gracie, czy dopuszczacie dodatki i kto pilnuje kolejności tury. Brzmi drobnie, a w praktyce rozwiązuje większość sporów jeszcze przed ich powstaniem.

• Ustalcie, czy gracie podstawową talią, czy mieszacie ją z dodatkami.
• Przypomnijcie sobie, że każda tura kończy się dobieraniem, chyba że karta mówi inaczej.
• Powiedzcie na głos, które karty traktujecie jako „w reakcji”, a które tylko w swojej turze.
• Nie komplikujcie pierwszej partii własnymi modyfikacjami.

Jeśli ktoś ma w ręku kartę Rozbrojenia, dobrze od razu przypomnieć, że nie chodzi tylko o uniknięcie przegranej, ale też o świadome ukrycie Kotka z powrotem w talii. To właśnie ten jeden ruch sprawia, że gra jest czymś więcej niż prostym losowaniem kart. Właśnie dlatego ta instrukcja do Eksplodujących Kotków najlepiej działa wtedy, gdy od początku gracie spokojnie, konsekwentnie i bez dokładania niepotrzebnych reguł po drodze.